W 1921 pełnił obowiązki lekarza mieszanej komisji sanitarnej polsko-rosyjskiej oraz lekarza delegacji polskiej do spraw opcji i repatriacji. W lipcu 1922 wrócił do Polski i 19 października 1922 został mianowany profesorem zwyczajnym diagnostyki i terapii ogólnej chorób wewnętrznych Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Wileńskiego. Zorganizował tutaj I klinikę chorób wewnętrznych w Szpitalu Św. Jakuba, którą otworzył w listopadzie 1924. W latach 1923–1927 kilkakrotnie był wybierany dziekanem Wydziału Lekarskiego, a później prorektorem. Poznał uzdrowiska polskie, uzyskując z Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego środki na zorganizowanie latem 1929, 1930 i 1932 wycieczek studentów i asystentów Wydziału Lekarskiego do uzdrowisk polskich. W 1932 nawiązał kontakt z Państwowym Zakładem Zdrojowo-Kąpielowym w Busku, chcąc podjąć badania tamtejszej wody mineralnej prace przerwano ze względów finansowych 1 października 1934 został przeniesiony w stan spoczynku, a jego klinika zamknięta. Zajął się praktyką lekarską i pracami naukowymi. W 1937 został członkiem Państwowej Rady do spraw Uzdrowiskowych. Podczas drugiej wojny światowej był konsultantem poliklinik w Wilnie. W lipcu 1945 jako repatriant przybył do Łodzi, gdzie w 1946 został mianowany profesorem balneologii, klimatologii i fizykoterapii Uniwersytecie Łódzkim.