Po zakończeniu wojny aż do 1948 pracował w szpitalu w Mindelheim. Na wniosek profesora Hermanna Jung otrzymał posadę w nowo utworzonej klinice Uniwersytetu Jana Gutenberga w Moguncji, gdzie objął wydział protetyki i ortodoncji. W 1949 uzyskał habilitację. W 1952 otrzymał posadę w Instytucie Medycznym Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie, jednakże odmówił, aby zbudować wydział w Moguncji. W tym samym roku został mianowany profesorem.
W latach 1964–1973 pełnił funkcję dyrektora Klinik und Poliklinik fur Zahn-, Mund- und Kieferkrankheiten (Universitätsmedizin der Johannes Gutenberg-Universität Mainz).
Opublikował liczne artykuły na temat problemów protetyki dentystycznej i ortodoncji, był ekspertem w leczeniu złamań żuchwy i chirurgicznej protetyki.
Ważniejsze publikacje książkowe Die Elastizität der Skeletteile des Gebisssystems: Aus d. prothetischen u. kieferorthopädischen Abt. der Klinik u. Poliklinik für Zahn-, Mund- u. Kieferkrankheiten d. Johannes-Gutenberg-Universität zu Mainz (1952) Arzneimittel und Gesellschaft: Nationales Symposium. / Veranst. vom Inst. f. Pharmakologie d. Dt. Akad. d. Wiss. zu Berlin in Gemeinschaft mit d. Inst. f. Pharmakologie u. Toxikologie d. Humboldt-Univ. zu Berlin vom 20. - 21. Nov. 1969 in Berlin. Hrsg. von F. Jung [u.