Zbocza góry porasta las świerkowy nasadzony sztucznie w XIX w., jedynie miejscami można znaleźć pozostałości pierwotnego drzewostanu – domieszki buka. Wskutek pogarszającego się stanu sanitarnego lasu w XIX i XX w. drzewostan Dziczej Góry zaczął stopniowo zanikać, halizny powstawały nawet w najwyższych partiach góry. Niekorzystna sytuacja została powstrzymana dopiero w drugiej połowie XX w. dzięki racjonalnej gospodarce leśnej polegającej na sadzeniu drzew z odpowiednio dobranych nasion i zwalczaniu szkodników. Wylesienie górnych partii Dziczej Góry, które nie objęło jedynie samego szczytu, spowodowało, że jest ona dobrze rozpoznawalna z większej odległości – charakterystyczną cechą dla obserwatora jest "czupryna" w postaci kępy lasu świerkowego na szczycie.

Znajduje się na obszarze Rudawskiego Parku Krajobrazowego.

Szczyt Dziczej Góry jest niedostępny dla turystów, nie prowadzi do niego żadna ścieżka. Na zachodnim zboczu, ok. 50 m poniżej szczytu, górę trawersuje Grzbietowa Ścieżka łącząca Wołek ze Skalnikiem. Na ścieżce tej wytyczono niebieski szlak będący częścią międzynarodowego szlaku pieszego E3. Na północnym zboczu szlak niebieski łączy się ze szlakiem żółtym prowadzącym z Wielkiej Kopy w kierunku Wołka i dalej Janowic Wielkich.