Większość central na świecie ma połączenia ze wszystkimi innymi, tworząc publiczną komutowaną sieć telefoniczną (Public Switched Telephone Network – PSTN). Dla takich usług jest używany również termin POTS. Pod koniec XX wieku prawie wszystkie centrale telefoniczne były sterowane komputerami (Stored Program Control – SPC).
W drugiej połowie XX wieku sieci stworzone do przenoszenia głosu zostały wykorzystane dla telefaksu i transmisji danych. W celu poprawienia realizacji takich usług sieci zostały ulepszone poprzez ISDN i DSL.
W ostatniej dekadzie XX wieku powszechnie dostępne stały się sieci umożliwiające mobilność użytkowników (Public Land Mobile Network – PLMN), często nazywane sieciami telefonii komórkowej, w których przewodową linię abonencką zastąpiło łącze radiowe. Umożliwia to mobilność użytkowników. Telefonia komórkowa stała się symbolem nowoczesnej telekomunikacji. Telefonia satelitarna również wykorzystuje łącze radiowe w komunikacji. W tym jednak przypadku zamiast stacji naziemnych wykorzystywane są satelity telekomunikacyjne znajdujące się na orbitach okołoziemskich.