krawców, szweców, piekarzy i rzeźników. W XVII w. regularnie wybuchały pożary, dodatkowo miasto ucierpiało wskutek najazdów, głodu i epidemii w czasie wojny trzydziestoletniej. Po wojnie osiedlali się tu imigranci ze Śląska. Wskutek pokoju praskiego w 1635 miasto przeszło do Elektoratu Saksonii. Od 1806 pod panowaniem Królestwa Saksonii, połączonego w latach 1807–1815 unią z Księstwem Warszawskim.
Po kongresie wiedeńskim w 1815 znalazło się w granicach rejencji legnickiej prowincji Śląsk w składzie Prus. W latach 1816–1947 miasto było stolicą powiatu Rothenburg (Oberlausitz) prowincji Śląsk (do 1919 i w latach 1938–1941) i Dolny Śląsk (1919-1938 i 1941–1945) oraz Saksonii (1945-1947). U schyłku II wojny światowej mieszkańców miasta ewakuowano przez zbliżającym się frontem wschodnim. 16 kwietnia 1945 w bitwie o Rothenburg, będącej częścią operacji łużyckiej, 2 Armia Wojska Polskiego odniosła zwycięstwo nad Niemcami. W ostatnich dniach II wojny światowej pod Rothenburgiem poległ polski szachista Marian Wójcik.
W latach 1949–1990 część NRD.