W tym samym roku na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej nostryfikował studia ukończone w czasie okupacji we Lwowie. Pracował w zespole zajmującym się opracowaniem projektów rewaloryzacji i odbudowy zniszczonych w 1945 r. zabytkowych centrów miast – Wodzisławia Śląskiego i Gliwic (rewitalizacji Starego Miasta oraz adaptacji Zamku Piastowskiego na potrzeby Muzeum w Gliwicach). Na Politechnice Śląskiej oprócz historii architektury i urbanistyki wykładał także konserwację zabytków, rysunek i malarstwo.
W 1965 obronił pracę doktorską na Politechnice Gdańskiej. Od 1967 r. był zatrudniony na stanowisku adiunkta, a w 1972 r. został powołany na stanowisko docenta i do 1988 r. pełnił funkcję kierownika Zespołu Historii Architektury i Konserwacji Zabytków. W latach 1984–1985 w Instytucie Architektury i Urbanistyki pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. nauki. W październiku 1988 r. przeszedł na emeryturę, jednak jeszcze przez dwa lata prowadził zajęcia dydaktyczne na uczelni.