Wprowadzenie waluty narodowej W listopadzie 1918 r. rząd tymczasowy Estonii zadecydował o wprowadzeniu marki estońskiej. Nazwa nowej waluty nie była przypadkowa. Jako że kraj nie posiadał jeszcze żadnego prawodawstwa finansowo-walutowego, a rząd w pewnym sensie był skazany na korzystanie z niemieckich przepisów w tej dziedzinie (wziąwszy pod uwagę, że w obiegu nadal pozostawała niemiecka marka okupacyjna i na niej należało się też oprzeć). Przyjęcie marki estońskiej uzyskało akceptację ciągle jeszcze pozostających na terytorium Estonii niemieckich władz okupacyjnych. Mimo że czas naglił, postanowiono zadbać o właściwą oprawę plastyczną waluty narodowej. W grudniu 1918 r. Ministerstwo Finansów Estonii rozpisało konkurs na projekt nowych banknotów. W konkursie wzięło udział ośmiu artystów. Trzech z nich zostało zwycięzcami: Peet Aren, Kristjan Raud i Nikolai Triik. Jednakże z powodu braku zainteresowania z ich strony implementacją projektu, Ministerstwo Finansów zdecydowało się na zamówienie nowych projektów u mniej znanych artystów (Theodor Björnström, Aleksander Grinjev, Eduard Poland i Theodor Ussisoo). Estonia nie miała jeszcze wtedy swojego banku, więc zamiast banknotów wprowadzono do obiegu bilety skarbowe Ministerstwa Finansów, które od zwykłych banknotów różniły się właściwie jedynie nazwą wskazującą na emitenta.