Mimo początkowych porażek, rugby union w Walii szybko się rozwijało. W latach 90. XIX wieku Walijczycy wymyślili i rozwinęli formację „four three-quarters”. Formacja z siedmioma zawodnikami młyna i ośmioma napastnikami zastąpiła dotychczas stosowaną standardową formację z sześcioma zawodnikami młyna i dziewięcioma napastnikami. Nowa taktyka została szybko przyjęta przez inne drużyny. Grając w formacji „four three-quarters” Walia została zwycięzcą Home International Champions po raz pierwszy w 1893, zdobywając Wielkiego Szlema. Ponownie wygrała w 1900, zapowiadając pierwszą złotą dekadę w walijskim rugby union, która trwała do 1911. Walijczycy wygrali wówczas Home Nations w 1902 i 1905, zdobywając za każdym razem Wielkiego Szlema. Zdobyli również drugie miejsce w 1901, 1903 i 1904.
Pod koniec 1905 Walia zagrała z Nową Zelandią („All Blacks”) na Cardiff Arms Park. Reprezentacja Nowej Zelandii, nazywana później Original All Blacks, była niepokonana podczas swoich występów na Wyspach Brytyjskich. Wcześniej Nowozelandczycy pokonali Anglię, Irlandię i Szkocję. Przed meczem All Blacks’ zaprezentowało hakę (taniec rytualny Maori), zaś walijscy kibice (na stadionie było 47 000 widzów) odśpiewali walijski hymn narodowy – Hen Wlad fy Nhadau („Ziemia naszych ojców”).