12 grudnia 1946 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej ze stolicą tytularną Maxula Prates. Święcenia biskupie przyjął 2 marca 1947 w farze poznańskiej, pełniącej funkcję prokatedry. Konsekrował go Walenty Dymek, arcybiskup metropolita poznański, w asyście Kazimierza Kowalskiego, biskupa diecezjalnego chełmińskiego, i Lucjana Bernackiego, biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego. Sprawował urząd wikariusza generalnego, a w latach 1956–1957 wikariusza kapitulnego archidiecezji.
Służby bezpieczeństwa PRL prowadziły wobec niego działania operacyjne. Dokonały także analizy jego kazań, z której wynikało, że poruszał w nich wyłącznie wątki religijne, nie odnosząc się do kwestii politycznych. Takie podejście wynikało z koncentracji na pracy duszpasterskiej oraz dążenia do niedawania władzom pretekstu do stosowania represji wobec Kościoła. W rozmowach z przedstawicielami państwa zachowywał jednak stanowczą postawę.
Był współkonsekratorem podczas sakr biskupa pomocniczego chełmińskiego Bernarda Czaplińskiego (1948), biskupów Teodora Benscha (1954) i Edmunda Nowickiego (1954) oraz biskupów pomocniczych poznańskich Tadeusza Ettera (1959) i Mariana Przykuckiego (1974).
Uczestniczył w III i IV sesji Soboru Watykańskiego II.
Zmarł 26 czerwca 1975 w Poznaniu.