więźniowie wychowawczy (Erziehungshäftlinge), kierowani do wychowawczych obozów pracy (Arbeitserziehungslager), a faktycznie do najcięższych prac towarzyszących głodowym racjom żywnościowym, po upływie 56 dni mieli być zwalniani, jednak część umierała przed upływem tego czasu pasy na zachowanych mundurach oraz literowy i litery SU (skrót od Sowietunion): jeńcy sowieccy kółko czarnego/czerwonego płótna na bluzie pasiaka: dodatkowe oznaczenie więźnia skierowanego do karnej kompanii kółko czerwonego płótna na bluzie pasiaka i litery IL (skrót od Im Lager, "w obozie"): dodatkowe oznaczenie więźnia niebezpiecznego i podejrzanego o organizowanie ucieczki, więzień taki nie mógł być w komandzie wychodzącym do pracy poza obóz
Dodatkowym oznaczeniem więźniów „specjalnych” była brązowa opaska na ramieniu.
Tatuowanie więźniów wprowadzono w obozie Auschwitz-Birkenau w 1942 r., po raz pierwszy stosując je wobec grupy 10 000 jeńców sowieckich, którym wytatuowano numery ewidencyjne na piersiach (zamiast wydania im jenieckiego „nieśmiertelnika”). Wkrótce system tatuowania numerów ewidencyjnych wprowadzono w odniesieniu do pozostałych więźniów.