W 1989 zaangażował się w działalność polityczną w ramach Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej. Stał się jednym z najbliższych współpracowników Franja Tuđmana. W 1990 po objęciu przez lidera HDZ urzędu prezydenta Hrvoje Šarinić został szefem jego kancelarii.
12 sierpnia 1992, po zwycięstwie HDZ w wyborach parlamentarnych, został powołany na premiera Chorwacji w miejsce Franja Greguricia. Urząd ten sprawował do 3 kwietnia 1993. Jego gabinet urzędował w okresie działań wojennych w Chorwacji oraz Bośni i Hercegowinie, a także problemów gospodarczych wynikających z wysokiej inflacji. Kontrowersje wzbudziła przeprowadzona w tym czasie prywatyzacja dziennika „Slobodna Dalmacija”.
Po odejściu ze stanowiska powrócił do administracji prezydenckiej. Kierował zespołem negocjacyjnym w rozmowach z Serbami z Republiki Serbskiej Krajiny, w ramach tajnych misji pokojowych kilkanaście razy spotykał się ze Slobodanem Miloševiciem. Wziął także w 1995 udział w podpisaniu ugody z Erdut. Na prośbę schorowanego prezydenta pozostał w jego kancelarii. Odszedł z niej ostatecznie w 1998 na skutek konfliktu z politykiem HDZ Iviciem Pašaliciem, którego w tym sporze wsparł Franjo Tuđman.