Jego projekt od innych rewolwerów w tamtym czasie różnił się tym, że pozwalał strzelcowi obracać cylinder poprzez napinanie kurka, który to cylinder następnie był mocno blokowany zapadką w jednej linii z jedną z luf. Stanowiło to wielkie ulepszenie w stosunku do projektów pozostałych pieprzniczek, które wymagały ręcznego obracania luf.
Pierwotnie była to broń na proch czarny. Proces ładowania polegał na nasypaniu odmierzonej dawki prochu do komór w bębenku, zabezpieczeniu go przybitką i wciśnięciu kul oraz nałożeniu kapiszonów. Proces ten trwał około trzech minut, aczkolwiek w literaturze spotyka się informacje o tym, jakoby potrafiono go naładować w czasie poniżej dwóch minut.
Konstrukcja ta była rewolucją na rynku broni palnej, gdyż będące w powszechnym użyciu pistolety oddawały pojedynczy strzał i wymagały ponownego ładowania, co trwało około 20 sekund. Pierwszy egzemplarz, wykonany w domowych warunkach, został zaprezentowany armii Stanów Zjednoczonych, lecz nie spotkał się z zainteresowaniem z jej strony. Prawdopodobnie powodem takiego stanowiska był fakt, iż aby nabić ponownie bębenek trzeba było rozebrać rewolwer, wyjąć go i dopiero ładować. Mimo to wyprodukowano parę tysięcy egzemplarzy tego modelu.