Starzec błotny (Tephroseris palustris (L.) Schrenk ex Rchb.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. Występuje w północnej i środkowej Azji (na południu po Kazachstan i środkowe Chiny), w północnej i środkowej Europie oraz w północnej Ameryce Północnej. W Polsce gatunek rodzimy nierównomiernie rozprzestrzeniony na niżu i Wyżynie Lubelskiej, na wielu obszarach rzadki, częstszy w kujawsko-pomorskim i wschodniej części wielkopolskiego.
Morfologia thumb|180px|left|Pokrój 180px|left|thumb|Rośliny w siedlisku Łodyga Wzniesiona, dęta, dość gruba (do 4 cm średnicy), żeberkowana, pokryta gruczołowatymi, lepkimi włoskami, jasnozielona lub żółtawozielona, górą rozgałęziona, wysokości zwykle do 70 cm, rzadko do ponad 100 cm. Liście Owłosione do prawie nagich, odziomkowe lancetowate, zwężone w ogonek, nierówno ząbkowane, orzęsione, obumierają przed kwitnieniem. Liście łodygowe siedzące i obejmujące łodygę, płytko ząbkowane lub całobrzegie. Kwiaty Zebrane w koszyczki kwiatowe o średnicy 20–30 mm na mocno owłosionych szypułkach, zebrane w dość rozbudowany, parasolowaty podbaldach. Listki okrywy koszyczka równowąskie, zaostrzone, długości 8–11 mm. Kwiaty brzeżne w koszyczkach języczkowate, jasnożółte, płonne lub żeńskie. Kwiaty środkowe rurkowate. Korona kwiatów języczkowatych długości ok.