już wkrótce po 1867 powiększono kompetencje w sprawach językowych sejmów w Czechach, Galicji i Dalmacji).

Sposób urządzenia sejmów i prawo wyborcze do nich, ustalone w ordynacjach dołączonych do patentu lutowego – choć wszędzie podobne – różniły się w poszczególnych krajach koronnych w szczególności w zestawieniach liczbowych (np. długość kadencji – w Górnej Austrii wynosiła 6 lat, w pozostałych krajach 5 lat; różnice były w podziale mandatów między kurie, ilości wirylistów itp.) i podlegały ewolucji w czasie ich istnienia. W wyborach do sejmów krajowych obowiązywał cenzus majątkowy i system kurialny (istniały 4 kurie: wielkiej własności ziemskiej, izb przemysłowo-handlowych, miast oraz gmin, w których waga głosu była różna, dająca przewagę najbogatszym; ponadto w sejmach zasiadali wiryliści – np. dostojnicy kościelni czy rektorzy uniwersytetów). W przeciwieństwie do systemu wyborczego do Rady Państwa, demokratyzacja ordynacji wyborczej do sejmów krajowych przebiegała dużo wolniej – reformy dokonywały się tylko w części krajów koronnych, w żadnym z nich nie zlikwidowano systemu kurialnego, wprowadzano co najwyżej piątą kurię, powszechną.