Jeden kryty wóz służył przeważnie pięciu osobom. Liczniejsze grupy samotnych mężczyzn korzystały często ze wspólnego wozu, natomiast zasobniejsze i większe rodziny mogły posiadać po dwa lub trzy wozy. W drodze na zachód emigranci zbierali się razem, tworząc karawany (ang. wagon trains), co poprawiało bezpieczeństwo i umożliwiało wzajemną pomoc – zwłaszcza podczas przepraw przez rzeki.
Conestoga thumb|300px|Conestoga Oprócz najprymitywniejszych wozów wykonywanych na bazie rolniczych furmanek, używano również bardziej przemyślanych konstrukcji, mających szerszy rozstaw osi i większą średnicę kół, a także lepiej zabezpieczonych przed wpływem zmiennych warunków atmosferycznych poprzez pochylenie przednich i tylnych pałąków na zewnątrz (w celu zwiększenia powierzchni dachu). Jedną z najbardziej znanych konstrukcji był wóz typu conestoga, nazwany tak na cześć miasta Conestoga w Pensylwanii, gdzie rozpoczęto jego produkcję w połowie XVIII wieku. Oryginalny mógł przewieźć naraz nawet sześć ton ładunku. Wersje używane przez migrujących na zachód osadników były uproszczone i lżejsze.