W 1896 został kanonikiem honorowym, a w 1899 kanonikiem gremialnym kapituły przemyskiej.
Był uznanym kaznodzieją i rekolekcjonistą. Publikował kazania, które ze względu na zrozumiały przekaz i znajomość środowiska wiejskiego były wykorzystywane przez polskich kapłanów. Pisał także prace z zakresu liturgii. W 1899 otrzymał propozycję objęcia katedry teologii pastoralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, której nie przyjął.
W latach 1894–1900 reprezentował okręg rzeszowsko-kolbuszowski w Radzie Państwa w Wiedniu, będąc członkiem Koła Polskiego. W działalności parlamentarnej zajmował się głównie sprawami wsi i jej mieszkańców. Od 1897 należał do Rady Powiatowej w Rzeszowie.
15 kwietnia 1901 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej ze stolicą tytularną Mallus. Święcenia biskupie otrzymał 19 maja 1901 w katedrze przemyskiej. Konsekrował go biskup diecezjalny przemyski Józef Sebastian Pelczar, któremu asystowali Kostiantyn Czechowycz, biskup diecezjalny przemyski obrządku greckokatolickiego, i Anatol Nowak, biskup pomocniczy krakowski. Sprawował urzędy wikariusza generalnego, oficjała oraz prepozyta kapituły przemyskiej, a po śmierci biskupa Józefa Sebastiana Pelczara, od 3 kwietnia do 23 listopada 1924 zarządzał diecezją jako wikariusz kapitulny.