System astronawigacyjny umieszczany był w belce bombowca nosiciela pocisku i służył poza korekcją lotu pocisku również do wspomagania systemów nawigacyjnych bombowca. System nawigacyjny pocisku był na tyle dobry, że można było kontynuować misję nawet po awarii systemów nawigacyjnych bombowca nosiciela. Klasyczny schemat odpalenia pocisku przewidywał jego start na wysokości ok. 12 000 metrów, następnie wznosił się on samodzielnie na pułap około 16 700 m, utrzymywał tę wysokość lecąc z prędkością ok. 2,0 – 2,2 Ma. Przed celem, przechodził w lot ślizgowy, rozpędzając się do prędkości 2,5 Ma. Dużą nowością w tych czasach była możliwość zaprogramowania lotu pocisku po kursie łamanym, nie prowadzącym bezpośrednio do celuJerzy Gruszczyński, Amerykańskie pociski skrzydlate klasy "powietrze-ziemia" cz. II, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 6 (1999), s. 35-42, .