Od sierpnia 1939 pracował jako wikariusz i katecheta w parafii św. Stanisława Biskupa w Busku, skąd pod koniec maja 1944 razem z wiernymi został wypędzony przez Sowietów. Osiadł w Strzelcach Wielkich, gdzie od czerwca 1944 do maja 1945 był rezydentem przy miejscowej parafii. Następnie przez Wrocław i Bytom udał się do Głubczyc na Śląsku Opolskim. Tam nauczał religii, świadczył też pomoc duszpasterską w parafiach Podwyższenia Krzyża Świętego w Klisinie i św. Jadwigi w Szonowie, a w latach 1946–1957 piastował stanowisko dziekana dekanatu głubczyckiego. W latach 1957–1970 pełnił funkcję diecezjalnego wizytatora nauki religii. Kierował wydziałem katechetycznym, był referentem ds. sztuki i budownictwa kościelnego, egzaminatorem prosynodalnym i cenzorem ksiąg religijnym. W latach 1961–1970 sprawował urząd kanclerza kurii diecezjalnej. W 1962 został obdarzony godnością szambelana papieskiego.
W latach 1958–1978 w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie prowadził wykłady z pedagogiki i katechetyki.