W indywidualnych startach był piętnasty na dużej skoczni, a na normalnym obiekcie zajął piąte miejsce, tracąc do brązowego medalisty, Heinza Kuttina 2,1 punktu. Był ponadto szósty w klasyfikacji końcowej 37. edycji Turnieju Czterech Skoczni po tym, jak zajął dziewiąte miejsce w Oberstdorfie, piąte w Garmisch-Partenkirchen, szóste w Innsbrucku oraz czwarte w Bischofshofen.
Do rywalizacji w Pucharze Świata w sezonie 1989/1990 przystąpił dopiero w lutym 1990. Wziął udział w mistrzostwach świata w lotach w Vikersund, gdzie zajął 12. miejsce. Mimo przeciętnych wyników znalazł się także w kadrze Norwegii na mistrzostwa świata w Val di Fiemme w 1991. Indywidualnie zajął 19. miejsce na dużej oraz 40. miejsce na normalnej skoczni, a razem z Espenem Bredesenem, Kentem Johanssenem i Rune Olijnykiem był czwarty w konkursie drużynowym. W klasyfikacji generalnej sezonu 1990/1991 zajął ostatecznie 47. miejsce, rok wcześniej był trzydziesty drugi.
Wystąpił w kilku konkursach sezonu 1991/1992, ustanawiając nawet rekord skoczni Holmenkollbakken skokiem na odległość 113,5 metra. Mimo to nie zdobył żadnego punktu i w marcu 1992 postanowił zakończyć karierę w wieku niespełna 27 lat.