W lutym 1914 znalazł się w składzie delegacji albańskiej, która wyjechała do Neuwied z prośbą o objęcie tronu Albanii przez Wilhelma Wieda. W latach 1914–1915 był adiutantem księcia Wilhelma Wieda, w stopniu majora, razem z którym opuścił Albanię po wybuchu wojny. Okres pierwszej wojny światowej spędził głównie na Korfu, współpracując z Esadem paszą Toptanim. Po jej zakończeniu powrócił do Albanii i w 1922 wyjechał do Rzymu by kierować tam poselstwem albańskim. Po ogłoszeniu monarchii w Albanii, w 1928 Libohova otrzymał stanowisko ministra na dworze królewskim. W 1931 towarzyszył królowi Zogowi w czasie pobytu w Operze Wiedeńskiej, kiedy ten był celem zamachu. Sam został postrzelony w nogę przez zamachowców.
W latach 1934–1936 był ministrem Albanii we Francji, akredytowanym także w Belgii. Jako rzecznik bliskiej współpracy z Włochami w latach 1936-1939 kierował resortem spraw zagranicznych. W tym czasie należał do ścisłego kierownictwa Albańskiej Partii Faszystowskiej. Po agresji włoskiej opuścił kraj razem z królem Zogu. W latach 1939–1941 przebywał poza krajem. W styczniu 1943, po dymisji rządu Mustafy Kruji strona włoska zwróciła się do Libohovy, aby ten jako wpływowy właściciel ziemski stanął na czele rządu. Jego gabinet przetrwał zaledwie trzy tygodnie.