Poległych w bitwie Francuzów i Rosjan pochowano w lesie na wschód od wsi. 1898 – założono na obszarze Prędocic zakład opiekuńczy protestanckiego bractwa zoarystów. Placówka owa spełniała zadania opieki nad starymi rencistami, osobami bez środków do życia, zaniedbaną młodzieżą, epileptykami, a także chorymi umysłowo. Podopieczni zoarystów rozlokowani byli w trzech domach: „Zoar”, „Betlejem”, „Troas”.
Okres II wojny światowej 1941 – naziści utworzyli w zakładzie opiekuńczym przejściowy obóz dla Żydów śląskich (głównie z Wrocławia). 1941–1942 – w prędocickim getcie przebywało co najmniej 532 Żydów (w pewnym okresie nawet ponad 700), których przewieziono później do obozów zagłady „na wschodzie”. W pobliżu dawnego protestanckiego cmentarza wiejskiego znajdują się miejsca pochówku zmarłych w obozie Żydów (dokładna lokalizacja mogił żydowskich nie jest wiadoma). Jeńców Stalagu VIII A zatrudniano tutaj przy regulacji Nysy Łużyckiej. 1945, kwiecień – zacięte walki żołnierzy polskich nad Nysą Łużycką. Miejscowość otrzymała wtedy kryptonim wojenny Toporów. Wzdłuż prawego brzegu rzeki stacjonowała 2 Armia Wojska Polskiego. 1945, 16 kwietnia – początek operacji łużyckiej. W Prędocicach znajdowało się miejsce dowodzenia wojsk polskich.