Budowa i zastosowanie Głownie posiadały krzywiznę kołową i jelec w formie zamkniętej (dochodzący do głowicy rękojeści) lub półzamkniętej. Specyficzny był paluch pasowany lub obrączkowy – pierścień zachodnioeuropejski dostosowany do oparcia kciuka, wzmacniający uchwyt i ułatwiający wykonanie cięć bezpośrednich, przy trafieniu działał jak dźwignia: umożliwiał szybkie odbicie broni, a przy minięciu celu pozwalał na szybkie wycofanie szabli do następnego ataku. Trzonek posiadała drewniany, zwężający się ku głowicy, prosty lub pochylony ku przodowi i przymocowany nitami oraz kapturek w formie wypukłego migdała, zwykle z fartuchem zakrywającym grzbiet trzonka. W II połowie XVIII wieku pojawił się poziomy obłęk lub/i tarczka jako dodatkowe zabezpieczenie dłoni.
Typowa głownia szabli husarskiej miała następujące parametry: wysokość trzonu rękojeści 90–100 mm, grubość trzonu 35–37 mm, długość głowicy 35–50 mm, długość jelca ok. 120 mm, kąt załamania kabłąka do jelca 105°, grubość kabłąka 10–12 mm, długość wąsów ok. 80 mm, szerokość palucha w momencie optymalnym ok.