Wśród przejętych zapasów znajdowało się 27 rakiet kalibru 90 mm, sześć min przeciwpiechotnych, pięć skrzyń z materiałami wybuchowymi C4, osiem penetratorów formowanych wybuchowo, cztery stożki EFP i inne materiały do jego produkcji, rolka lontu detonacyjnego, 14 granatów ręcznych, 12 zapalników do ładunków wybuchowych, sześć rolek drutu miedzianego, jeden system GPS, 13 w pełni załadowanych magazynków do karabinków AK, 900 nabojów do karabinu maszynowego PKM, dwie lufy PKM, jedna kolba PKM, celownik moździerzowy i pięć kamizelek kuloodpornych. 10 kwietnia, ostatniego dnia operacji, mieszkańcy miasta mieli uzyskać większą swobodę poruszania się, a kordon wokół Ad-Diwanijji miał zostać dla nich otwarty.
Uczestnicy W operacji Czarny Orzeł uczestniczyły formalnie cztery państwa, chociaż wkład Wielkiej Brytanii był ledwo zauważalny. Siły amerykańskie obejmowały 1. szwadron 14 Pułku Kawalerii z 3 Brygady 2 Dywizji Piechoty oraz Military Transition Team 0800. Zespoły te przejęły dowodzenie nad operacją i, z pomocą 8 Dywizji irackich sił specjalnych i Wielonarodowej Dywizji z Bagdadu, doprowadziły do jej zakończenia. 8 Dywizja irackich sił specjalnych została uznana po tej operacji za jedną z najlepszych jednostek nowej armii irackiej.