W 1875 roku zakończył karierę naukową ze względów zdrowotnychArnold Hasselblatt, Gustav Otto: Album academicum der Kaiserlichen Universität Dorpat. Dorpat, 1889 s. 349. Próbował ratować zdrowie na wsi, ale w trzy lata później w wieku 53 lat zmarłPersonal-Notizen. Zoologischer Anzeiger 1, s. 180 (1878)Tagesereignisse. St.Petersburger Medicinische Wochenschrift 3 s. 311 (1878).
Był trzykrotnie żonaty: w 1854 roku ożenił się z Elise Dorotheą Cordelią Allenstein (zm. 1856), w 1858 roku z Idą von Samson-Himmelstiern, córką Guido Samsona von Himmelstjerny (zm. 1859) i w 1860 roku z baronową Sophie von Stackelberg.
Jego uczeń Ludwig Stieda opisywał go jako „doskonałego, trzeźwo i klarowanie myślącego uczonego”, który był jednak przy tym „cichy, małomówny i skryty”Stieda L. Reißner, Ernst W: Allgemeine Deutsche Biographie 28 (1889), s. 152.
Dorobek naukowy Okładka monografii Der Bau des centralen Nervensystemes der ungeschwänzten Batrachier (1864)|thumb Reissner pamiętany jest przede wszystkim za prace z anatomii ucha i neuroanatomii. Badania nad uchem środkowym prowadził początkowo na kurzych zarodkach, potem na zarodkach ssaków. Upamiętniają go eponimiczne nazwy odkrytych przez niego struktur: błony Reissnera i włókna Reissnera.