Doczekała się wtedy przychylnych omówień krytycznych w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.
Duch romański nie może być interpretowany jako naukowa praca filologiczna – nie ma właściwości typowych dla naukowej filologii, pisany jest w opozycji do modelu uprawiania nauki o literaturze czasów, w których powstał. Stanowi natomiast autorskie studium poświęcone bezpośrednio samej poezji, w którym literatura różnych epok i krajów mierzona jest tą samą miarą, oceniana bez uwzględnienia historycznego kontekstu i na równi traktowana. Dzięki takiemu podejściu Pounda literatura prowansalska i w ogóle średniowieczna co najmniej w świecie anglosaskim przestała być uznawana za obiekt zainteresowania wyłącznie specjalistów akademickich: Duch romański przyczynił się do jej szerokiej i żywej recepcji w literaturze współczesnej i wśród współczesnych czytelników.
Prócz wstępów Pounda (Praefatio ad lectorem electum z 1910, Postscriptum z 1929 i Post postcriptum z 1968) książka obejmuje XI esejów: Widmowy świat Il miglior fabbro Proença Chanson de geste i romans Psychologia i trubadurzy Lingua toscana Dante Montcorbier alias Villon Oblicze Lopego de Vega Camões Poeti