Uniemożliwił mu przeprowadzenie programu cofający uregulowania Sulli: przywrócenie znaczenia trybunatowi plebejskiemu, zwrócenia skonfiskowanych majątków poprzednim właścicielom, wprowadzenia nowych ustaw przywracających rozdawnictwo zbożowe. Gdy Lepidus wszczął w końcu rebelię i zdecydował się na jawną walkę z senatem, Katulus stał się przywódcą stronnictwa przeciwnego i na mocy senatus consultum ultimum został upoważniony do stłumienia powstania. Dowództwo sił wiernych senatowi objął Pompejusz Wielki, część oddziałów rekrutując z własnych zasobów. W 77 p.n.e. Lepidus poniósł klęskę w bitwie w pobliżu Rzymu i został zmuszony do opuszczenia Italii. Mimo rozkazów Katulusa, Pompejusz nie rozwiązał swojej armii i wymógł na senacie wysłanie go do Hiszpanii na wojnę z Sertoriuszem.
Lutacjusz Katulus cieszył się znacznym autorytetem w senacie, stale wspierając politykę optymatów. W czasie konsulatu otrzymał zadanie odbudowy spalonej w 83 p.n.e. świątyni Jowisza Kapitolińskiego. Gdy w czasie swojego edylatu Cezar chcąc przywrócić znaczenie stronnictwu popularów ponownie ustawił na Kapitolu posąg Mariusza i jego trofea wojenne to Katulus najostrzej sprzeciwił się temu w senacie, oskarżając Cezara o dążenie do jedynowładztwa i atak na Rzeczpospolitą.