Jurysdykcja zewnętrzna Erygowanie stowarzyszenia jest prawem własnym każdego biskupa, który może powołać je wyłącznie we własnej diecezji. Wydanie dekretu erygującego jest równoznaczne z akceptacją reguł lub wewnętrznych konstytucji stowarzyszenia. Przed wydaniem dekretu erygującego biskup zobowiązany jest do konsultacji w tej sprawie ze Stolicą Apostolską. Dekret erygujący stowarzyszenie musi zawierać prawo do posiadania przynajmniej jednej kaplicy z prawem do przechowywania Najświętszego Sakramentu. Erygowane stowarzyszenie otrzymuje pełną autonomię w zakresie własnej organizacji oraz zarządzania majątkiem, niemniej jako stowarzyszenie na prawie diecezjalnym podlega biskupowi, który je powołał w zakresie ochrony niezależności stowarzyszenia oraz prawowierności jego działania, a także sprawowanego kultu publicznego. Pełną i nieograniczoną władzę nad stowarzyszeniem ma papież.
Stowarzyszenie życia apostolskiego może być również bezpośrednio erygowane przez Stolicę Apostolską, wówczas funkcjonuje ono na tzw. prawie papieskim. Papież ma również prawo wyjąć dowolne stowarzyszenie spod jurysdykcji kanonicznej biskupa i poddać je bezpośrednio sobie lub innemu biskupowi.