Dyrektywy te umożliwiają testowanie i debugowanie załadowanego programu.
Dyrektywy DDT należą do jednej z pięciu grup dyrektyw: dyrektywy wprowadzania i poprawiania instrukcji, rejestrów, wskaźników i pamięci: L – wyprowadzenie instrukcji w postaci mnemonicznej D – wyprowadzenie zawartości komórek pamięci S – sprawdzenie i zmiana wartości komórek pamięci X – wyprowadzenie wskaźników i rejestrów dyrektywy blokowania i przesuwania obszarów pamięci: F – wypełnienie obszaru pamięci określoną wartością M – przepisanie zawartości obszaru pamięci do innego obszaru dyrektywy zmiany i dopisywania instrukcji mnemonicznych: A – bezpośrednie wprowadzenie instrukcji mnemonicznych dyrektywy wykonania programu, wstawianiu pułapek i drukowania śladu: T – wykonanie kolejnej, pojedynczej instrukcji z wyprowadzeniem stanu procesora U – wykonanie kolejnej, pojedynczej instrukcji bez wyprowadzenia stanu procesora G – rozpoczęcie wykonywania programu od bieżącego adresu do pułapki dyrektywy ładowania instrukcji: I..., R – wczytanie pliku i rozpoczęcie uruchamiania programu Koniec pracy z programem następuje po wydaniu