Po powrocie do pracy naukowej w 1996 ponownie wykładał na Białoruskim Uniwersytecie Państwowym, gdzie założył Wydział Stosunków Międzynarodowych. Był zastępcą dziekana Wydziału i wykładowcą, a od 2001 również profesorem tej jednostki. W kwietniu 2003 uzyskał stopień profesora państwowego.

W listopadzie 2002 został mianowany przez prezydenta Łukaszenkę rektorem Brzeskiego Uniwersytetu Państwowego im. Aleksandra Puszkina.

Dysertację kandydacką obronił z tematyki przeobrażeń ustrojowych w zachodnich obwodach Białorusi w latach 1944–1950. Był autorem około 80 prac naukowych, w tym m.in. Przeobrażeń systemowych w Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1989-1999 (ros. Sistiemnyje prieobrazowanija w Riespublikie Polsza w 1989–1999, Mińsk 2000), za którą uzyskał w 2000 stopień doktora nauk historycznych. Zajmował się naukowo m.in. transformacją ustrojową w Europie Środkowo-Wschodniej po 1989, działalnością organizacji międzynarodowych (uniwersalnych i regionalnych) na świecie po 1945, współczesnymi problemami bezpieczeństwa w Europie Środkowo-Wschodniej oraz stosunkami dwustronnymi w regionie.

Był członkiem Komisji Państwowej Republiki Białorusi ds. przygotowania podręczników do historii. Zasiadał w Radzie Ogólnej Narodowej Akademii Nauk Białorusi.