Po uzyskaniu przez Litwę niepodległości objął 1 grudnia 1918 kierownictwo nad Komisją ds. Reformy Rolnej (lit. Žemės reformos komisija). Od 1919 do 1923 kierował Komitetem Centralnym Litewskiej Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej. W 1920 został wybrany w skład Sejmu Ustawodawczego. Mandat odnawiał w 1922, 1923 i 1926 roku. W rządach chrześcijańskiej demokracji pełnił urząd ministra rolnictwa (1923–1926). Był odpowiedzialny za przeprowadzenie reformy rolnej w radykalnej postaci, co doprowadziło do zniwelowania wpływów polskiego ziemiaństwa na LitwiePiotr Łossowski, Litwa, Warszawa 2001, Wydawnictwo Trio, s. 103. Po przejęciu władzy przez centrolewicę, a później tautininków poświęcił się dalszemu kształceniu: studiował socjologię, ekonomię, prawo i dziennikarstwo na uniwersytetach w Lille i Tuluzie. Po powrocie na Litwę został wikarym w Godlewie (1930–1931). Od 1931 do 1933 wykładał w seminarium duchownym w Wyłkowyszkach. W latach 1933–1935 sprawował posługę proboszcza w Wejwerach, a później do 1942 w Kalwarii.