W cyklu tym corocznie odbywa się kilka turniejów w różnych krajach, w których ice speedway cieszy się największą popularnością. W zawodach uczestniczy światowa czołówka zawodników, spośród których wyłaniany jest mistrz świata. W latach 1995–1996 rundy Grand Prix odbywały się w Polsce, na warszawskim torze Stegny.
Najwięcej tytułów mistrzowskich do tej pory zgromadził ośmiokrotny czempion globu Rosjanin Nikołaj Krasnikow (2005–2012), sześciokrotnie mistrzostwo wywalczył reprezentujący Związek Radziecki Gabdrachman Kadyrow (1966, 1968–1969, 1971–1973). Reprezentanci Związku Radzieckiego i powstałej po jego upadku Rosji wywalczyli łącznie 49 z 57 tytułów mistrzowskich, oraz 135 z 171 przyznanych medali, dominując w rozgrywkach przez cały okres ich rozgrywania. Najlepszymi zawodnikami potrafiącymi przebić radziecką i rosyjską dominację byli Szwedzi: Erik Stenlund, dwukrotny mistrz świata w latach 1984 i 1988, oraz Per-Olof Serenius, również dwukrotny mistrz w latach 1995 i 2002. Najlepszym Polakiem w historii mistrzostw był Norbert Świtała, który zajął 7. miejsce w 1967 roku.
W 1979 roku rozegrano pierwsze drużynowe mistrzostwa świata w rosyjskim Kalininie.