W czerwcu 1952 roku zaczęły przyjeżdżać pierwsze grupy dzieci. Praca przy nich była bardzo trudna i fizycznie wyczerpująca, gdyż niekiedy liczba leżących wychowanków wynosiła 24 osoby. Zakład specjalny był przeznaczony dla 75 chłopców i w miarę ich przybywania wzrastała liczba opiekujących się nimi sióstr. Przyjmowano też do pracy dziewczęta i starsze, samotne kobiety.
Dzieci podzielono na trzy grupy: leżące - bezwładne, małe – dzieci w wieku przedszkolnym rozwinięte fizycznie, ale upośledzone umysłowo, starsze – chłopcy starsi i dzieci młodsze lepiej rozwinięte umysłowo.
W ramach zajęć dzieci wyjeżdżały do okolicznych miast, a także pracowały w liczącym 5 ha gospodarstwie rolnym należącym do zakładu. W kolejnych latach wielokrotnie dokonywano remontów i modernizacji pomieszczeń zakładu. Zmianom uległa także liczba wychowanków i personelu. 1 września 1971 roku rozpoczęły się zajęcia w „Szkole życia”. Na lekcje odbywające się trzy razy w tygodniu i prowadzone przez dwóch nauczycieli uczęszczało czternastu chłopców. Terapię zajęciową w połączeniu z ćwiczeniami wspomagającymi prowadzili w godzinach rannych nauczyciele poszczególnych grup. Od stycznia 1972 roku nazwa zakładu brzmiała Dom Pomocy Społecznej dla Dzieci „Caritas”.