Drugi głos wchodzi o kwintę niżej – jest to odpowiedź tonalna. Kontrapunkt (stały) składa się z ósemek, kilkakrotnie przedłużonych łukami i dwóch niewielkich grup szesnastek. Kiedy w temacie słychać powtórzoną melodię szesnastkową, w kontrapunkcie następują nuty ostinato w grupach po cztery przedzielone grupami szesnastek.
Trzeci głos wchodzi o oktawę niżej od pierwszego. Po zakończeniu tematu najwyższy głos gra łącznik zewnętrzny oparty na melodii szesnastkowej z drugiej części, czyli codetty tematu.
Gdy kończy się ekspozycja i łącznik zewnętrzny, głosy przechodzą przez kilka tonacji durowych pokrewnych i niepokrewnych do B-dur (np. F-dur, G-dur), molowych eolskich (np. a-moll) oraz molowych harmonicznych (np. d-moll z cis, c-moll z h), po czym następuje coda.
Kategoria:Utwory klawesynowe Johanna Sebastiana Bacha