Ustawa o języku polskim – polska ustawa, uchwalona przez Sejm RP, regulująca kwestię prawną związaną z językiem polskim.
Ustawa była wielokrotnie nowelizowana, czasami nawet kilka razy w tym samym roku. Wszystkie nowelizacje są omówione poniżej.
Geneza Pomysłodawcą ustawy o języku polskim był Walery Pisarek, który na I Forum Kultury Słowa w 1995 roku we Wrocławiu uzasadniał jej potrzebę obawami, że język polski może wkrótce przestać istnieć.
Jak się okazało, obawy te podzielały również niektóre inne osoby, patrz np.
Jan Miodek pisał:
Z poglądami Walerego Pisarka polemizował na Forum Kultury Słowa Zygmunt Saloni, ale jego głos przeszedł praktycznie bez echa.
Część autorów sugeruje, że odczucie silnego zagrożenia języka polskiego wynika po części z samej działalności popularyzatorskiej prowadzonej przez polonistów-preskryptywistów. Zdaniem Janusza S. Bienia stwierdzenia o zagrożonej polszczyźnie były całkowicie pozbawione podstaw. Według Tadeusza Piotrowskiego wykreowane zagrożenie wynika z podporządkowywania się tradycyjnym autorytetom polonistycznym (i przekonania, że mechanizmem języka „sterują” autorytety medialne czy instytucje), a także z charakteru polskiej polityki językowej, nastawionej na nieprzejrzystą, preskryptywną regulację języka.