Unifikacja prawa w Polsce – całokształt działań legislacyjnych przeprowadzonych w Polsce w latach 1918–1946, polegających na zastąpieniu prawa państw zaborczych jednolitym dla całego kraju prawem polskim.
Porządki prawne II Rzeczypospolitej Po odzyskaniu niepodległości w 1918 funkcjonowało na terenie Polski pięć porządków prawnych, pozostałych po państwach zaborczych: prawo niemieckie (pruskie) w województwach zachodnich, prawo austriackie (galicyjskie) w województwach południowych i na Śląsku Cieszyńskim, prawo rosyjskie w województwach wschodnich, prawo byłego Królestwa Polskiego w województwach centralnych, prawo węgierskie w częściach Spiszu i Orawy przyłączonych do Polski, które należały wcześniej do Królestwa Węgier – obowiązywało do 25 listopada 1922, kiedy to na ten obszar rozciągnięto prawo obowiązujące na obszarze właściwości Sądu Apelacyjnego w Krakowie, a więc prawo austriackieRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 września 1922 r.