Trzeci Testament – kompendium dwunastu utworów zatytułowanych Księga Prawdziwego Życia, będących zapisem objawień wśród katolików na terenie Meksyku w latach 1866–1950. Owe objawienia miały występować równocześnie w wielu miejscach na terenie kraju. W każdą niedzielę zwolennicy tego spirytualistycznego ruchu zbierali się w grupy, aby poprzez wpadających w rodzaj ekstazy „przekazicieli" słuchać pouczeń mającego mówić przez nich "ducha". Zdarzenie to było według jego wyznawców powtórnym przyjściem Chrystusa na ziemię, a spisane pouczenia – korektą, rozszerzeniem i objaśnieniem chrześcijańskich pism. Mający przemawiać ustami „przekazicieli” Boski Duch nazywał się obiecanym apostołem, Duchem Prawdy, Pocieszycielem, który przyszedł do ludzi, aby pozostawić dla przyszłych generacji naukę, która dla tych, którzy zechcą ją studiować, w czasach ostatecznych będzie "Nową arką".