Tadeusz Wawrzynowicz (ur. 15 lipca 1905 w Częstochowie, zm. 19 stycznia 1985 tamże) – skrzypek, pedagog, działacz muzyczny. Syn kompozytora Ludwika Wawrzynowicza.
Ukończył Szkołę Handlową oraz Prywatną Szkołę Muzyczną Ludwika Wawrzynowicza w Częstochowie. Studia muzyczne w zakresie gry skrzypcowej odbywał w Warszawie, następnie w Wiedniu u Carla Flescha i w Poznaniu u Zdzisława Jahnkego.
Od 1928 pracował w Częstochowie. W latach 1928–1945 prowadził klasę skrzypiec w szkole muzycznej Ludwika Wawrzynowicza. W tym okresie pracował także w Seminarium Nauczycielskim i Gimnazjum, w charakterze nauczyciela śpiewu i muzyki. Był także dyrygentem chóru jasnogórskiego. W okresie drugiej wojny światowej (1939–1945) prowadził w Częstochowie konspiracyjną naukę muzyki. W 1945 roku, wraz z Edwardem Mąkoszą, Romanem Kuklewiczem i Stanisławem Jarzębskim, zorganizował w Częstochowie Instytut Muzyczny Kolegium Nauczycieli Muzyki, który następnie przekształcił się w Państwową Niższą Szkołę Muzyczną i Państwową Średnią Szkołę Muzyczną (później Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia). W latach 1945–1971 Tadeusz Wawrzynowicz był dyrektorem tej placówki. Zabiegał o stałe podnoszenie poziomu nauczania, zwiększanie liczebności uczniów, zatrudnianie wykwalifikowanej kadry nauczycielskiej oraz o poprawę warunków lokalowych szkoły.