A. Francovich pracował w przedsiębiorstwie, które zamiast pełnego wynagrodzenia, wypłacało jedynie zaliczki na ten poczet. Wniósł powództwo do właściwego pretura i uzyskał nakaz zapłaty, jednak w trakcie egzekucji komornik przy sądzie w Vicenzy zmuszony był wydać postanowienie o bezskuteczności egzekucji. Francovich powołał się więc na gwarancję, jaka na mocy Dyrektywy 80/987 przysługiwała mu ze strony państwa włoskiego lub, pomocniczo, na prawo do odszkodowania. D. Bonifaci i 33 inne pracownice również uzyskały informację, że niemożliwe jest odzyskanie wynagrodzeń z majątku zatrudniającego ich przedsiębiorstwa. W związku z tym powódki pozwały do sądu Republikę Włoską, żądając nakazania zaspokojenia przez nią, w związku z jej zobowiązaniem do stosowania Dyrektywy 80/987, ich roszczeń z tytułu zaległych wynagrodzeń za co najmniej ostatnie trzy miesiące albo zapłaty odszkodowania. Trybunał ustalił, że rząd Włoch uchybił obowiązkowi wprowadzenia w życie przepisów krajowych, niezbędnych do zastosowania się do Dyrektywy w terminie.