Młodość Rodzice Josep Companys i Maria Lluïsa de Jover należeli do bogatego chłopstwa. Po ukończeniu prawa na Uniwersytecie Barcelońskim, Companys już w młodości uczestniczył w życiu politycznym Katalonii. W roku 1906 po spaleniu przez wojsko redakcji dwóch gazet katalońskich, Cu-Cut! y La Veu de Catalunya i przyjęciu przez Kortezy Ustawy o jurysdykcjach (poddającej wszelkie ustne i pisemne ataki na jedność państwa pod jurysdykcje wojska) wziął udział w stworzeniu partii Solidaridad Catalana (Solidarność Katalońska). Później przyłączył się do Unió Federal Nacionalista Republicana (Unia Federacyjno-Nacjonalistyczno-Republikańska) i został szefem jej młodzieżówki. Dowodem na intensywność jego działalności jest piętnaście aresztowań. Po rewolcie zwanej Tragicznym Tygodniem (26 lipca – 2 sierpnia 1909), został w policyjnych raportach określony jako jednostka niebezpieczna.
Wraz z Francesciem Layret Companys reprezentował lewicowo-robotnicze skrzydło Partit Republicà Català (Katalońskiej Partii Republikańskiej), z ramienia której wszedł do barcelońskiej rady miasta w roku 1917. We wrześniu 1920 został wraz z grupą związkowców aresztowany i deportowany do zamku Castell de la Mora w Mahón na Minorce (Baleary).