W 1973 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Słupsku. W 1981 roku objął stanowisko prodziekana Wydziału Humanistycznego, a w 1987 roku dziekana tego wydziału. Od 1 września 1993 roku pełnił funkcję prorektora do spraw nauki, jednocześnie kierując Zakładem Historii Najnowszej Powszechnej w Instytucie Historii WSP. W czerwcu 1994 roku po odwołaniu ze stanowiska rektora Stanisława Łacha został wybrany na to stanowisko. Ponownie został wybrany rektorem na kadencję 1996–1999. Nie ukończył jej jednak, zmarł bowiem nagle 21 listopada 1996 roku w Słupsku.
Prowadzone przez niego prace badawcze koncentrowały się na problematyce niemcoznawczej. Przebywając na stażach i stypendiach prowadził badania i kwerendy archiwalne, interesował się też ruchami społecznymi w Republice Federalnej Niemiec. Ukoronowaniem dociekań była rozprawa habilitacyjna nt. Badania nad pokojem w Republice Federalnej Niemiec, obroniona w 1987 roku. Bezpośrednio po niej objął stanowisko profesora nadzwyczajnego na słupskiej uczelni.