Ich dzieła, pełne innowacji stylistycznych, inspirowały innych miejscowych architektów, którzy w końcu wypracowali wspólną metodę: od 1730 roku nowe budowle na Sycylii były nadzorowane przez rodowitych architektów, doskonale zorientowanych w baroku do tego stopnia, że wypracowali własną szczególną i ograniczoną terytorialnie interpretację tego stylu. Od lat 80. XVIII wieku barok sycylijski popadł w zapomnienie, wyparty przez nowy modny styl – neoklasycyzm.
Barok sycylijski, tak bogaty w ornamenty i dekoracje, wiernie odzwierciedla społeczną historię wyspy w tamtej epoce i symbolizuje schyłek całej kasty szlacheckich mecenasów sztuki, którzy wówczas tracili znaczenie. Zjawisko schyłkowego baroku sycylijskiego trwało zaledwie pół wieku, lecz dało architekturze wyspy własną tożsamość, trwającą do dzisiaj.
Cechy charakterystyczne baroku sycylijskiego thumb|240px|right|Ilustracja nr 2Uniwersytet w Katanii, wzniesiony według planów G.B.