Sugeruje ona czytelnikowi jakoby była dziełem zbiorowym, powstałym na przestrzeni tysięcy lat w tajnym sprzysiężeniu wszystkich pisarzy wszech czasów. Głównym jej motywem jest śmierć i odradzanie się, umieranie i przemiana. Na kartach Księgi żywota w formule apokryficznego eposu skondensowana została historia człowieka i jego cywilizacji (żywot), unaocznionej poprzez kulturę (księga). Historycznej podróży w czasie człowieka – bohatera odpowiada na planie języka ewolucja narratora i jego stylu, w której przewijają się odniesienia do najbardziej znanych świadectw szeroko pojętego piśmiennictwa i literatury od powstania pisma po współczesność.
Æ, wydana również anonimowo, ale i bez tytułu (Book Tranzyt, 1991), stanowi dowód porzucenia przez Szczerbowskiego dotychczasowej wizji literatury i należy już zapewne do nurtu post-literatury lub pogranicza literatury konkretnej. Tym razem tekst sprawia wrażenie, jakby w ogóle nie był dziełem autora osobowego. Narratorem i jednocześnie podmiotem jest tu sam tekst, powołany i rozwijany przez obdarzony inteligencją język, który docieka swojego bytu na stronach-hasłach zróżnicowanego typograficznie dwuksięgu.