W 1868 porzuciła męża, już wówczas nałogowego alkoholika, i współpracowała z Varlinem przy tworzeniu kolektywnie zarządzanych przez robotników restauracji La Marmite i fabryki La Ménagère.
Komuna Paryska Od proklamacji Komuny Paryskiej Lemel była aktywną uczestniczką klubów politycznych, zarówno tych przeznaczonych wyłącznie dla kobiet, jak i zwykłych grup socjalistycznych. Razem z Elisabeth Dmitrieff tworzyła opartą na zasadach marksistowskiego feminizmu Unię Kobiet, w której należała do komitetu centralnego. Walczyła na barykadach, odznaczając się odwagą na placu Pigalle. Po klęsce Komuny Lemel została aresztowana i deportowana do Nowej Kaledonii razem z Louise Michel, pod wpływem której zaczęła skłaniać się ku anarchizmowi. Z wygnania powróciła dopiero po amnestii w 1880 i ponownie zaangażowała się w walkę o prawa kobiet. Zmarła w 1921 w przytułku w zupełnej nędzy.
Ulice, którym nadano imię Nathalie Lemel, znajdują się w Paryżu, Quimper i Breście.
Przypisy
Bibliografia E. Kerbaul, Une Bretonne révolutionnaire et féministe, Le Temps des cerises, Pantin, 1997, C. J. Eichner, Surmounting the barricades: Women in the Paris Commune. Indiana University Press, 2004
Kategoria:Francuscy anarchiści Kategoria:Francuscy socjaliści Kategoria:Uczestnicy Komuny Paryskiej Kategoria:Działacze I Międzynarodówki Kategoria:Urodzeni w 1827 Kategoria:Zmarli w 1921