thumb|220px|Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie Oddział w Gliwicach W 1950 r. został dyrektorem Centrum Onkologii – Instytutu im. Marii Skłodowskiej-Curie Oddział w Gliwicach. Doktorat z medycyny uzyskał w Śląskiej Akademii Medycznej w 1951 r. na podstawie dysertacji "Ocena metod rozpoznawczych stosowanych przy wykrywaniu wczesnych raków szyjki macicy", przygotowanej pod kierownictwem prof. Stefana Ślopka.
W 1952 r. brał udział w opracowaniu Drugiego programu walki z rakiem w Polsce, który obejmował: rozwój badań naukowych, podstawowych i klinicznych, epidemiologię i profilaktykę nowotworów. Jednym z punktów tego programu było zorganizowanie krajowej sieci onkologicznej. Głównym założeniem tej sieci było uruchomienie pełnoprofilowych ośrodków onkologicznych we wszystkich - wówczas 17 - województwach. Program realizowany był w latach 1976–1990.
W 1968 r. został powołany na zastępcę przewodniczącego wspólnej komisji dyscyplinarnej dla pracowników instytutów naukowo-badawczych resortu zdrowia i opieki społecznej.
W 1973 r. został powołany na stanowisko docenta Instytutu Onkologii. W latach 1980–1986 był kierownikiem Kliniki Radioterapii w Gliwicach.