Wacław Bereźnicki (ur. 22 stycznia 1882 w Koniach koło Grójca, zm. we wrześniu 1940 w KL Auschwitz), prawnik polski, adwokat.

Był synem Ignacego i Katarzyny z Bukowieckich. Uczęszczał do IV gimnazjum w Warszawie, a maturę zdał w Suwałkach (1901). Początkowo zamierzał poświęcić się karierze artystycznej i rozpoczął studia w Wyższej Szkole Muzycznej w Paryżu; cieszył się opinią dobrego wykonawcy muzyki Chopina. Ostatecznie przeniósł się na całkiem inny kierunek studiów i w 1909 uzyskał dyplom Wydziału Prawa Uniwersytetu w Dorpacie.

Odbył praktykę sądową i przez jakiś czas pracował jako asesor. Przyjęty do palestry w 1920, otworzył kancelarię w Warszawie. Jej siedziba znajdowała się początkowo przy ulicy Hożej 50, potem przy ulicy Wilczej 16. Specjalizował się w sprawach cywilnych. Był znanym społecznikiem, udzielającym bezpłatnych porad osobom niezamożnym nie tylko w ramach dyżurów w Radzie Adwokackiej, ale i we własnej kancelarii.