Anomalne zjawisko Halla, anomalny efekt Halla – zjawisko fizyczne odkryte w latach 30. XX wieku. Pierwsze eksperymentalne wzmianki o nim znajdują się w pracach Smitha i SearsaSmith, Sears, Phys.Rev. 34(1929)1466. i PughaE.M. Pugh, Phys.Rev. 36 (1930)1503.. Badając przewodnictwo hallowskie materiałów magnetycznych, odkryto, że obok zwykłego zjawiska Halla istnieje wkład zależny od namagnesowania. Oporność hallowska materiałów będących w fazie ferromagnetycznej ρxy posiada dodatkowy człon zależny od namagnesowaniaL. Chien and C.R. Westgate, The Hall Effect and Its Applications, Plenum, New York 1980.: ρxy = R0B + μ0RSM
gdzie R0 jest normalną stałą Halla, B – indukcją magnetyczną, RS – anomalną stałą Halla, M – namagnesowaniem, a μ0 – przenikalnością magnetyczną próżni.
Pierwsze próby analizy teoretycznej przeprowadzili Karplus i LuttingerR. Karplus and J.M. Luttinger, Phys.Rev. 95(1954)1154. w latach 50. XX wieku. Badając ferromagnetyki, stwierdzili oni, że wszystkie właściwości anomalnego zjawiska Halla są konsekwencją sprzężenia spinowo-orbitalnego elektronów (s–o).