thumb|left|Papież Hadrian IV mały|Południowe Włochy w 1112 r. (czarna linia wyznacza zasięg terytorialny Królestwa Sycylii w momencie śmierci Rogera II w 1054 r.) Dla Hadriana IV sojusz z Manuelem był doskonałą okazją do pozbycia się Normanów, z którymi Państwo Kościelne nigdy nie miało dobrych stosunków, a ich agresywna polityka była niebezpieczna dla Rzymu. Za to perspektywa wspólnej granicy z bardziej „cywilizowanym” Cesarstwem Bizantyńskim wydawała się bardziej komfortowa. Sojusz Hadriana IV i Manuela I miał być końcem Rogera II. Pomimo nowego przymierza kampania sycylijska zakończyła się fiaskiem. Punktem zwrotnym okazała się bitwa pod Brindisi, gdzie armia Jana Dukasa została pokonana przez wojska sycylijskie atakujące na lądzie i morzu. Główną przyczyną porażki była dezercja najemników zaciągniętych przez Manuela, którzy za udział w bitwie zażądali większego wynagrodzenia. Bitwa okazała się kompletnym fiaskiem Greków, a Jan Dukas został pojmany. Porażka pod Brindisi położyła kres bizantyńskiemu panowaniu w południowej Italii, a armia cesarza w 1158 opuściła Półwysep Apeniński. Fiaskiem zakończyła się też unia Kościołów. Jej warunki okazały się nie do przyjęcia dla Manuela. Papież żądał uznania siebie za głowę kościoła, co odebrałoby Manuelowi jego cesarski autorytet.