Zatargi z Renaldem de Chatillon Renald z Chatillon był francuskim rycerzem, który przybył do Ziemi Świętej wraz z armią II krucjaty. Zaciągnął się na służbę do króla Jerozolimy Baldwina III. Wkrótce w Antiochii poznał Konstancję, wdowę po księciu Rajmundzie z Poitiers, dwa lata później, w 1153, zostali małżeństwem, a Renald został księciem. Zmiana u sterów władzy w lennym wobec Cesarstwa księstwie nie spodobała się Manuelowi. Niechęć cesarza do Renalda osiągnęła apogeum, gdy dotarła do niego wieść o inwazji księcia na bizantyński Cypr (1156). Do niewoli dostał się namiestnik Cypru, bratanek cesarza, Jan Komnen, a wyspa została złupiona przez wojska Renalda. Reakcją Manuela była wyprawa (1158–1159) przeciwko Renaldowi i jego sojusznikowi Torosowi, królowi Małej Armenii. Miasta Cylicji poddały się szybko, widząc ogromną armię Manuela, a król Toros przetrwał, kryjąc się w górach. Cesarz przekroczył Cylicję i wkroczył na ziemie Renalda, ruszając w kierunku Antiochii. Renald widząc, że nie ma szans pokonać cesarskiej armii, ukorzył się przed cesarzem odziany w wór pokutny i błagał cesarza o przebaczenie. Cesarz wybaczył mu, postawił jednak trzy warunki. Zamek w Antiochii miał być oddany załodze bizantyńskiej. Oddziały Renalda miały być oddane pod dowództwo Manuela.