We wcześniejszych konstrukcjach cała moc sygnału pochodziła z odebranych fal.
Audiony zawierały gaz resztkowy, wynikało to po części z ograniczeń ówczesnej technologii próżniowej, jak i poglądów twórcy, który sądził, że jony w bańce są niezbędne do działania urządzenia. Gaz resztkowy ograniczył zakres dynamiki i dawał audionowi nieliniową charakterystykę oraz niestabilną pracę. Pierwsze konstrukcje były mało przydatne, zdolność wzmacniania nie była duża. Pojawienie się audionu zainspirowało wielu badaczy do prac nad lampami. Około 1912 roku, zaczęły pojawiać się pierwsze konstrukcje odbiorników radiowych ze wzmacniaczami i obwodami rezonansowymi, wśród nich detektor reakcyjny Armstronga. Mnogość praktycznych zastosowań urządzenia do wzmocnienia sygnałów elektrycznych motywowała szybki rozwój, a oryginalny audion został w ciągu kilku lat wyparty przez ulepszone wersje z wyższą próżnią.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Lampy elektronowe