Grupa robocza uznała, że posiewy krwi są złotym standardem potwierdzenia choroby oraz zalecała stosowanie parenteralnie chemioterapeutyków, pomimo braku badań klinicznych potwierdzających skuteczność takiego postępowania.
W grudniu 1989 epidemia pojawiła się w bardziej oddalonym stanie, Mato Grosso (poprzednie ograniczały się do stanu São Paulo i sąsiadującej Parany). Do kwietnia 1990 wykryto chorobę u 10 dzieci, z których sześć zmarło.
Opisano również przypadki zachorowań w zachodniej Australii.
W 1993 roku odnotowano ostatnie przypadki gorączki plamicowej brazylijskiej (dane z 2008).
Objawy Choroba objawia się wymiotami oraz bólem brzucha, do którego po 12–24 godzinach dochodzi gorączka z wysypką (stąd też nazwa choroby). Objawy te błyskawicznie przechodzą we wstrząs prowadząc często do zgonu. Towarzyszy im bakteriemia, trombocytopenia, leukopenia i zespół Waterhouse'a-Friderichsena. Objawy ze strony układu oddechowego nie mają związku z gorączką plamicową brazylijską.
Leczenie Leczenie przeciwbakteryjne zgodne z antybiogramem. Do jego uzyskania stosuje się ampicylinę, chloramfenikol oraz ryfampicyny. Dopuszczono podawanie doustnie ostatniego z leków w ramach profilaktyki.